IMPERIUM OSMAŃSKIE I JEGO DZIEJE
Strona główna Kategorie Newsów Mapa serwisu Dział Artykułów Dział Download Dział Galeria FORUM SERWISU Ciekawe Strony Czwartek, 24 Lipiec 2014
Info techniczne

Do przeglądania zawartości serwisu i forum Rejestracja nie jest wymagana !!! Rejestracja jest odzielna zarówno dla serwisu jak i
dla forum !!!

>>> SZCZEGÓŁY...
 
Nawigacja
Strona główna
Kategorie Newsów
Mapa serwisu
Wyszukaj w Serwisie

DZIAŁY GŁÓWNE
Dział Artykułów
Dział Download
Dział Galeria

DZIAŁY TEMATYCZNE
Adwersarze Osmanów
Architektura Osmanów
Archiwa Osmanów
Bitwy Osmanów
Historia Osmanów
Historia Chanatu
Siły zbrojne Osmanów
Wojny Osmanów
Biogramy sułtańskie
Wykaz sułtanów
Wykaz wezyrów

INNE ARTYKUŁY
Bitwa pod Nawarino
Bitwa pod Lepanto 1571
Kampania dunajska 1853
Bitwa nad Almą 1854
Bitwa pod Bałakławą
Jan Zamojski w Mołdawii
Na odsiecz Wiedniowi
Klęska pod Warną 1444
Bitwa pod Belgradem

VARIA
FORUM SERWISU

Bibliografia
Bannery Serwisu
Ciekawe Strony
Książnica - Książki
Słowniczek

KONTAKT
Napisz do Serwisu

 
Ostatnie Artykuły
Austro-Tureckie bitwy
Austro-Tureckie wojny
Kara Mustafa Merzifonlu
Janczarzy 1326-1566
Upadek Konstantynopola
Turcy na Rodos 1480
Jan III Sobieski
Dyskurs J. Sobieskiego

Zobacz wszystkie dostępne
Dział Artykułów
 
Ile Razy je czytano?
Artykuły zamieszczone i dostępne w serwisie
IMPERIUM OSMAŃSKIE
były już czytane lub też tylko przeglądane aż
303923 razy!
 
Serwisy Historyczne



Jeżeli serwis ten jest warty uwagi i godny polecenia, to wypromuj go na powyższych top listach stron www.

Ranking - Zagłosuj !!!
 
Zasoby Serwisu
Zarejestrowanych: 4655
Dodanych Komentarzy: 27
Ilość Newsów: 47
Kategorii Artykułów: 10
Ilość Artykułów: 35
Foto Albumów: 2
Ilość Zdjęć: 50
Kategorii Linków: 8
Ilość Linków: 22
Kategorii Download: 4
Plików w Download: 9
 
Krótko o serwisie
Serwis zahaczony o serwer :

Professional hosting !!!
Najlepiej serwis przeglądać w rozdzielczości ekranu wynoszącej 1024x768





Trucizna dla spamu !!!

Premiera serwisu w sieci miała miejsce w dniu: 25.01.2005
 
Rocznice Serwisu
Pozostało jeszcze tylko ...

... do już siódmych naszych urodzin.
 
Prenumerata !!!
Wpisz poniżej swój adres e-mail, a co miesiąc do Twojej skrzynki docierać będzie powiadomienie o nowym numerze online magazynu Histmag !


Dopisz do listy
Usuń z listy

 
Kastriota - Skanderbeg
Skanderbeg - "ATHLETA CHRISTI"

pomnik Skanderbega w KrujiMimo chwilowego ustąpienia zagrożenia ze strony Turków sytuacja Skanderbega nie była łatwa. Do zarysowującego się rozpadu ligi albańskiej, idącego w parze z machinacjami Wenecjan, wiosną 1451 r. doszła klęska głodu, paraliżująca zaopatrywanie twierdz broniących dostępu w głąb kraju. Zabiegając o pomoc zewnętrzną Skanderbeg postawił na króla Neapolu Alfonsa I Aragońskiego, który myślał o stworzeniu pod swoim berłem wielkiego imperium śródziemnomorskiego. 26.03.1451 r. pełnomocnicy Kastrioty zawarli w Gaecie układ z królem Alfonsem, przewidujący militarne wsparcie Neapolu dla walczących z nawałnicą turecką Albańczyków oraz pomoc finansową w wysokości 1500 dukatów rocznie. Ze swej strony Albańczycy zobowiązywali się po wyzwoleniu wszystkich swych ziem uznać zwierzchnictwo lenne króla Neapolu wraz z wszystkimi wynikającymi z niego konsekwencjami. Pomoc wojskowa ze strony króla Alfonsa ograniczyła się jednak do wyekspediowania do Albanii kilkuset katalońskich najemników, którzy na domiar wszystkiego nie wzięli udziału w walce.

Jednakże gros sił osmańskich, prowadzonych przez kolejnego sułtana Mehmeda II (1451—1481), zostało włączonych w przygotowania do ostatecznego szturmu na Konstantynopol. Odsunęło to na dalszy plan zagrożenie niepodległościowego ruchu Skanderbega w Albanii. Co prawda, w latach 1452—1453 lokalne kontyngenty osmańskie, głównie z sandżaku Arwanid, trzykrotnie atakowały pozycje albańskie, lecz za każdym razem mocno przerzedzone, musiały się wycofać. Upadek Konstantynopola (29.05.1453) czynił z imperium osmańskiego niekwestionowanego hegemona we wschodniej strefie Morza Śródziemnego oraz na Bałkanach. Dawał zarazem impuls dalszej ekspansji Osmanów, planujących teraz nową kampanię przeciw Węgrom oraz ofensywę na europejski Zachód poprzez Półwysep Apeniński. Jednakże impet tak niebywale wzmocnionego sułtanatu Osmanów zwracał się w pierwszej kolejności przeciwko Albańczykom. Ich przywódca nasilił aktywność dyplomatyczną w ośrodkach bezpośredniego zagrożenia, jak Neapol, Wenecja, Rzym oraz dalmatyńska Republika Dubrownicka. Polityczne rozbicie świata zachodniego uniemożliwiało jednakże wspólną antyturecką akcję Europy. Wenecja i tym razem liczyła na odsunięcię niebezpieczeństwa drogą odrębnego układu z Osmanami. Do jego zawarcia doszło zresztą w 1454 r.

Widząc obojętność z jej strony, jak też niezdecydowanie króla Neapolu, natomiast pełne zrozumienie ze strony papiestwa, Skanderbeg zwrócił się o pomoc do Rzymu. Mikołaj V (1447—1455) już w 1447 r. wyprawił do Albanii swego nuncjusza, ażeby zbadał możliwości współdziałania ze Skanderbegiem w trakcie działań planowanej przez papieża krucjaty. W liście, który Kuria przesłała Skanderbegowi, wódz Albańczyków jest komplementowany jako „Athleta Christi". Określeniem tym posłuży się następca Mikołaja V, Kalikst III (1455—1458), który upatrywał w Skanderbegu wodza "przedmurza" chrześcijaństwa i pozostawał z nim w stałej łączności dyplomatycznej. Kalikst III zabiegał równocześnie o środki finansowe dla albańskich powstańców, naciskając w tym kierunku na genueński bank św. Jerzego, Medyceuszy, a jako zwierzchnik Kościoła nałożył w tym celu na diecezje włoskie specjalną kolektę krucjatową.

Neapol, którego Skanderbeg był od 1451 r. formalnym wasalem, poprzestał na przyrzeczeniu rozległej pomocy w najbliższej przyszłości. Natomiast Republika Dubrownicka oddała do dyspozycji Skanderbega poważne subsydia, występując równocześnie z projektem antytureckiej koalicji państw bałkańskich, z udziałem Węgrów, Serbów i Albańczyków. Ubiegając te plany Turcy przystąpili do ataku na Serbię, lecz akcja wojsk węgierskich pod wodzą Hunyadiego doprowadziła do odrzucenia napastników. W 1455 r. król Neapolu przynaglany prośbami Skanderbega zdecydował się skierować do Albanii obiecaną pomoc — ok. 2.000 doborowej piechoty oraz pewną liczbę dział. Z tym wsparciem Skanderbeg postanowił uwolnić od Turków południe kraju.

Korzystając z zaangażowania sił tureckich w walkach z Serbią, latem 1455 r. Jerzy Kastriota na czele 14.000 armii uderzył na Berat. Doszło do zajęcia samego miasta, sprowadzone zaś z Neapolu działa rozpoczęły ostrzał cytadeli. Dowódca załogi tureckiej poprosił o piętnastodniowy rozejm, na który Skanderbeg nieopatrznie przystał, zamierzając w tym czasie uwolnić od Turków pomniejsze ośrodki oporu położone na południe od Beratu. Niespodziewane nadejście pod Berat 40.000 armii tureckiej odwróciło sytuację na niekorzyść Skanderbega, który nie bacząc na zmianę całościowej sytuacji strategicznej wznowił obleganie Beratu. Tureckie posiłki przygwoździły Albańczyków oblegających Berat swą przewagą.

Połowa wojsk Skanderbega legła na placu boju, a wśród nich większość żołnierzy nadesłanych przez Neapol. To była największa klęska wojsk Skanderbega, który z ocalałymi oddziałami zbiegł do Alessio. Doszło równocześnie do zdrady ze strony dowódcy sił pogranicznych ligi Mojżesza Golema Komnena, który zamiast wesprzeć wodza Albańczyków, zdradził go przechodząc na stronę Osmanów. Część możnowładców albańskich powiązanych z Wenecją przeciwstawiła Skanderbegowi jego teścia Jerzego Arianitę, ogłaszając go kapitanem całej Albanii. Kastriota miał jednakże w tych konfliktach przewagę. Zdołał wówczas m.in. zawładnąć Dibrą, a 05.04.1456 r. zaś wkroczył do Kruji. Również Górna Albania była zarządzana przez stronników Jerzego Kastrioty. Władzę jego uznali bez mała wszyscy naczelnicy rodów po obu stronach gór Tomor.


Heroiczny obrońca Albanii

 SkanderbegW 1457 roku około 70.000 armia turecka zaatakowała Albanię w nadziei na zniszczenie albańskiego oporu raz na zawsze. Wojska tureckie prowadził Isa beg Evrenoz oraz bratanek Skanderbega, Stanisza II, nawrócony na islam i znany jako Hamza Kastriota. Armia osmańska wyparła Skanderbega w rejon Alessio. 02.09.1457 r. zdołał on wszakże odnieść swe najświetniejsze, mimo poważnych strat własnych, zwycięstwo. Doszło do niego w południowej Albanii, w krainie Tomor, przez zaskoczenie biwakującej armii Isy bega. Większość żołnierzy osmańskich wyrżnięto (ok. 15.000), 1.500 wzięto do niewoli. W ręce Albańczyków wpadły 24 buńczuki i cały obóz, ze znacznym łupem. Wśród jeńców znajdował się również Hamza, internowany do Neapolu.

Po zwycięstwie w Tomorricy Skanderbeg, którego kraj był obok Bośni ostatnim bastionem osłaniającym wybrzeże Włoch, ponawiał apele o pomoc do władców Zachodu. Wezwania te przeszły bez echa. Jedynie Neapol zdecydował się wysłać kilka posiłkowych oddziałów najemnych. Gestem pozbawionym praktycznego znaczenia było mianowanie Skanderbega przez papieża 23.12.1457 r. generalnym kapitanem Kurii w wojnie tureckiej. Następca Kaliksta III, kolejny architekt niedoszłej akcji antytureckiej Pius II (1458—1464), nosił się z zamiarem koronowania Kastrioty królem Albanii, jeśli ten spełni pokładane w nim przez papiestwo oczekiwania krucjatowe.

Pragnąc umocnić swoją pozycję wśród możnowładczych rodów związanych z Albanią Skanderbeg wyłonił spośród nich swego zastępcę w osobie Leonarda II (III) Tocco, księcia Arty, władcę o wpływach obejmujących cały Epir. Śmierć Alfonsa I w 1458 r. skłoniła Skanderbega do większej ostrożności w postawie wobec Osmanów. 22.06.1461 r. przystał on na układ z sułtanem, który pozwalał mu zachować wpływy w Albanii południowej w zamian za obietnicę powstrzymania się od dalszych ataków przeciw osmańskim posiadłościom na północy. Skanderbeg planował rozszerzenie swojego dominium na Macedonię. W tym celu zawarł sojusz z nowym królem Bośni Stefanem Tomaszewiczem (1461—1463); w 1462 r. obydwaj uznali w nim nadrzędność Królestwa Węgier. W odpowiedzi armia turecka najechała obszary kontrolowane przez Skanderbega, zmuszając go do podpisania nowego traktatu pokojowego i zaprzestania aneksji dalszych terytoriów (27.04.1463).

Nowy etap zmagań osmańsko-albańskich wyznacza wiosenna wyprawa z 1466 r., z udziałem samego Mehmeda II: armia zdobywcy Konstantynopola, nadchodząca od strony Bitoli (Monastyr), mimo zaciekłego oporu Albańczyków obsadziła przełęcze w górach. Wcześniej w Albanii zaktywizował się rządca Ochrydy Bałaban beg, który chcąc sparaliżować działania Kastrioty straszliwie spustoszył kraj. Prawdopodobnie z końcem lutego 1466 r. Bałaban beg, zgodnie z sułtańskim rozkazem, rozbił obóz pod Krują bronioną przez załogę w sile tysiąca ludzi, dowodzonych przez księcia Tanusha Thopię. Akcję Osmanów paraliżował Skanderbeg, który dniem i nocą napastował tyły armii tureckiej, a potężne mury twierdzy wytrzymały ostrzał. W czerwcu sułtan odstąpił spod Kruji i ruszył w kierunku Durazzo. Bałaban beg pozostał pod Krują z zadaniem doprowadzenia twierdzy do kapitulacji, lecz oczekiwania na jej poddanie okazały się bezowocne.

Brat Bałabana, Junus, mający dostarczyć sandżakbejowi Ochrydy posiłków, został pewnej nocy napadnięty przez Skanderbega i wraz z synem Chidrem dostał się do niewoli. Jego kontyngent wycięto w pień. Wkrótce potem, możliwe, że w sierpniu 1466 r., Bałaban został raniony pod Krują w szyję strzałem z rusznicy. Oblegający zwinęli oblężenie, podejmując odwrót. Dwukrotnie atakowano ich na wysokości dzisiejszej Tirany i przeszkadzano w odwrocie. Po trzech dniach przymusowego postoju wojska Bałaban bega przedarły się przez wschodnie rubieże i wycofały do Macedonii. Zanim Osmanowie opuścili w 1466 r. Albanię, latem tegoż roku w ciągu trzydziestu dni, jak podaje arabska inskrypcja, której wiarygodność potwierdzają przekazy europejskie, wzniesiono z rozkazu sułtana Mehmeda II w środkowej Albanii, na ruinach starożytnego miasta Scampa, twierdzę Elbasan. Punkt ten zaczął odgrywać odtąd główną rolę w systemie militarnym Osmanów w Albanii, koordynując działania rozproszonych po kraju tureckich garnizonów.

14.08.1466 r. senat Wenecji podjął uchwałę, by zwrócić się do Skanderbega, aby ten, uderzył na Elbasan i zrównał twierdzę tę z ziemią. Wiosną roku następnego — potwierdzają to kroniki osmańskie — Skanderbeg usiłował spełnić ten postulat ograniczając się jedynie do zburzenia podgrodzia Elbasanu; zniesienie samej fortecy okazało się niewykonalne. Wojska albańskie, dowodzone przez Skanderbega, toczyły już z mniejszym impetem wojnę podjazdową z Turkami. Jedynym poważniejszym bastionem oporu Albańczyków pozostawała Krują, z załogą opłacaną przez Republikę Św. Marka, oraz Szkodra. 12.12.1466 r. Skanderbeg przybył do Rzymu w celu wynegocjowania poważniejszej pomocy papiestwa, jednakże uzyskał jedynie subwencję w wysokości 5.000 dukatów.

Niebawem nasilił działania sandżakbej Ochrydy Bałaban, który zniósł szereg oddziałów powstańczych i osaczył Kruję. Po powrocie do Albanii Skanderbeg, idąc z odsieczą Kruji, rozbił kontyngent Bałaban bega. Był to ostatni już poważny sukces militarny przywódcy Albańczyków. Reakcją nań była druga ekspedycja do Albanii, prowadzona osobiście przez sułtana. 03.07.1467 r. Mehmed II stanął z potężną armią nad rzeką Erzen, wpadającą do Adriatyku na północ od Durazzo. Władze Wenecji obawiały się szczególnie o los tego miasta, gdyż jak twierdzono: „Turek mógłby się stąd łacno przeprawić do Italii". Mehmed II wycofał się jednak spod Durazza pod Kruję. Stąd sułtan wyekspediował na Durazzo 12.000 kontyngent, który nie zdołał opanować miasta. Nie doczekawszy się upadku Durazza ani kapitulacji Kruji, Osmanowie wycofali się na wschód. W Arwanidzie pozostawili siostrzeńca Skanderbega jako namiestnika, który obwarował się na przylądku Rodoni, na północ od Durazzo, lecz zaatakowany jesienią 1467 r. przez okręty weneckie, a przez Skanderbega od lądu, został rozbity i ujęty. Wuj własnoręcznie ściął mu głowę na pokładzie weneckiego okrętu flagowego. Nie wiemy, na jakich dokładnie obszarach została przywrócona w wyniku odniesionego zwycięstwa władza albańskiego bohatera.

Mehmed II opuścił Albanię wraz z wielkim wezyrem Mahmudem paszą przypuszczalnie w połowie lata 1467 r., mając w perspektywie dalszą walkę z nieposkromionym wodzem. Los jednak ułatwił sytuację tureckim najeźdźcom: 17.01.1468 r. po krótkiej chorobie zmarł w Lezhy (Alessio) Jerzy Kastriota, zwany Skanderbegiem. Pozostawił czternastoletniego syna Jana, który rzecz prosta nie mógł z przyczyny wieku zastąpić ojca. Ażeby oszczędzić synowi i żonie Andronice niebezpieczeństw w kraju, o którym jeden z weneckich obserwatorów zauważył: "W całej Albanii widzi się tylko Turków", zalecał im emigrację do sojuszniczego Neapolu. Podobnie za granicę udało się wiele rodzin albańskich dotąd współdziałających ze Skanderbegiem, inne przyjęły protekcję sułtanatu. Jednakże śmierć Skanderbega nie oznaczała końca oporu w kraju. Zwolennicy dalszej walki skupili się wokół Leki III Dukagjina, współtowarzysza broni Jerzego Kastrioty, i w sojuszu z Wenecją opierali się tureckiemu naporowi. Wkrótce po śmierci Kastrioty pokonał on siły osmanskie pod Szkodrą. Albański opór był nadal kontynuowany.

Walki o Albanię wiązały w XV w. znaczne siły imperium tureckiego, wyhamowując inwazję Osmanów w innych regionach Bałkanów. Opóźniały również akcje militarne sułtanów w Azji. W sposób nie zamierzony wpłynęły na rozwój świadomości narodowej samych Albańczyków, jednocząc ich pod sztandarami Skanderbega w wielkim zrywie wolnościowym. Walce tej towarzyszyło umiędzynarodowienie sprawy albańskiej, zważywszy na krucjatowe projekty papiestwa, ale także zainteresowanie ze strony tych państw europejskich, przeciw którym zwracała się ekspansja Osmanów. Temu aspektowi Skanderbeg i jego mężny naród zawdzięczali zdobycie rozgłosu w świecie i przede wszystkim po raz pierwszy w dziejach należytego miejsca w rodzinie narodów europejskich.


Po Skandenbergu - zwycięstwo Osmanów

muzeum Skanderbega w KrujiPo zejściu albańskiego wodza Turcy wtargnęli do najdalszych zakątków Albanii, dochodząc pod Szkodrę, Alessio i Durazzo, osamotnione enklawy chrystianizmu. Część możnowładców albańskich przeszła na stronę zwycięzców i doszła u nich do wysokich godności. Kruja, główny punkt oporu Skanderbega wzmocniony posiłkami Wenecji, pozostała na razie nie zdobyta. Granicząca z Albanią od północnego wschodu Czarnogóra pod przewodem Czernojewiczów broniła się również przed naporem Osmanów. W początkach 1474 r. w granicach osmańskiego imperium rozpoczęto zakrojone na szeroką skalę przygotowania do wyprawy wojennej.

Jej dowództwo powierzono bejlerbejowi Rumelii, Sulejmanowi Paszy, zwanemu Chadimem. Sulejman wyruszył do Albanii przez Serbię i Macedonię na czele 80.000 armii. Przeprawiwszy się bez przeszkód przez góry, rozbił obóz pod Szkodrą. Twierdza i miasto zostały przez Wenecjan starannie przysposobione do obrony. Oblężenie Szkodry trwające od 15 lipca do 28 sierpnia zakończyło się odstąpieniem napastników, którzy ponieśli znaczne straty, szacowane co najmniej na trzy tysiące poległych. Zginęło czternastu wyższych dowódców, liczba zaś rannych żołnierzy przewyższała znacznie liczbę zabitych. Pogłoska o nadciągającej jakoby z odsieczą armii weneckiej skłoniła Sulejmana paszę do zwinięcia oblężenia 28.08.1474 r.

Późną wiosną 1476 r. wojska osmańskie w sile 8.000 ludzi przystąpiły do oblegania Kruji. Mimo zmiennego obrotu działań Turcy utrzymali się na pozycjach szturmowych. W 1478 r. Wenecja podjęła z Osmanami negocjacje o traktat pokojowy, godząc się na ustąpienie z górskiego regionu Mainy oraz Kruji, ale układu nie zawarto wskutek rosnących żądań sułtana. Od maja do czerwca 1478 r. napłynęły pod Kruję kolejne kontyngenty wojsk tureckich. Przewaga napastników była przytłaczająca, reszty dokonał głód. 16.06.1478 r. nastąpiła kapitulacja „białego zamku", chociaż oficjalnie klucze do twierdzy przekazano w początkach lipca samemu sułtanowi, który daleki był od okazania łaski zwyciężonym. Gdy członkowie załogi opuścili twierdzę, sułtan naruszając list żelazny przez siebie wystawiony kazał zakuć ich w łańcuchy i sprowadzić przed swe oblicze. W zamian za pokaźny okup najzamożniejsi, uzyskali wolność, gdy tymczasem pozostałych ścięto.

Nie zdobyta pozostawała Szkodrą, na obleganiu której skoncentrował się po upadku Kruji cały wysiłek militarny Osmanów. Desperacka obrona tego głównego przyczółku weneckich wpływów w Albanii trwała pół roku i mimo użycia przez Turków przeciwko oblężonym przytłaczających rezerw ludzkich oraz najnowszej w owym czasie techniki wojennej twierdza Szkodrą nie została wzięta. Kapitulowała dopiero w wyniku zawartego 25.01.1479 r. w Stambule pokoju między Porta a Wenecją, ponadto potwierdzano prawa sułtana do zdobytej wcześniej Kruji. Postanawiano, że wszystkie terytoria opanowane przez Wenecję w ciągu 16 lat wojny zostaną przekazane Porcie w okresie dwóch miesięcy. Przekazanie miasta wraz z twierdzą nastąpiło w dniu św. Marka 25.04.1479, to jest w momencie zatwierdzenia przez Wenecję pokoju z Turcją.

Osmański sułtan był odtąd nieograniczonym panem Albanii. Miejscowe rody możnowładcze, jak Arianici, Dukagjinowie, Musakiosowie, Thopiowie, musiały szukać schronienia w Neapolu, Wenecji lub w innych regionach Włoch. Dzięki wyeliminowaniu z północnej Albanii Wenecji mogli Osmanowie w 1496 r. przeprowadzić aneksję Czarnogóry, dotychczasowego protektoratu Republiki Św. Marka. Wojna osmańsko-wenecka w Albanii z lat 1468—1479, w której uczestniczyły albańskie ośrodki nadmorskie oraz enklawy oporu w środkowej części kraju, była decydującym etapem podboju Albanii przez potężniejący sułtanat. Wraz z upadkiem Szkodry w ręce Turków dostały się twierdze w Alessio, Drivasto (Drisht), Himarze i Sopocie. Tureckie bazy w Albanii pomyślane były jako przyczółki dalszej ekspansji imperium muzułmańskiego w kierunku zachodnim, zwłaszcza przeciw ziemion Półwyspu Apenińskiego. Sporadyczny opór Albanczyków wobec osmańskich najeźdzców był jeszcze podtrzymywany przez bezpośrednich spadkobierców Jerzego Kastrioty, jego syna a później wnuka. Lecz próby te kończyły się szybkimi porażkami i ostatecznie albański opór wobec tureckich agresorów ustał ok. 1505 roku.

Skanderbeg jest dziś bohaterem narodowym Albanii. Istnieje wiele muzeów i pomników postawionych na cześć tego wielkiego bohatera. Najważniejsze jest muzuem Skanderbega w Kruji. Walka Skanderbega przeciwko Turkom Osmańskim stała się dla Albańczyków symbolem jedności narodowej, była czymś, z czym oni mogli się identyfikować. Później Skanderbeg stał się inspiracją dla zawiązania nowego państwa albańskiego. W poematach Arbreszów (włoskich Albańczyków) jest on nie tylko obrońcą swojej ojczyzny, ale także obrońcą chrześcijaństwa. Dla Albańczyków w Albanii, wyznających przede wszystkim islam, Skanderbeg stał się symbolem związków kultury albańskiej z Europą.


Darkol

Bibliografia:
Reychman J. : Wrocław 1973 - " Historia Turcji "
Hauziński J., Leśny J. : Wrocław 1992 - " Historia Albanii "
www.answers.com/topic/skanderbeg
www.pl.wikipedia.org (informacje tam zawarte są tu skorygowane i poprawione)


Powrót do - Dział Tematyczny || Powrót do - Dział Artykułów
Strona 2 z 2 < 1 2
Kartka z kalendarza...
Tego dnia miało miejsce...

24.07.1665
Pożar w pałacu sułtańskim, Topkapi Seraj w Konstantynopolu.
 
Inne ważne daty...
 
Witaj Niewierny !!!
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
 
Ostatnio widziani
BoypeBesrap02:40:12
Thomassaub07:03:07
gabebeaudge14:12:58
allesdraibe15:12:23
SpravkiOa22:13:21
ThomasKn 1 dzień
arranoArcax 2 dni
Groverpa 2 dni
Freergywept 4 dni
Danielbubs 5 dni

Wizytacje zarejestrowanych.

Niektórzy rzadko tu bywają. Oczy sułtańskie to widzią !
 
Użytkowników Online
Gości Online: 4

Brak Zarejestrowanych Online

Statystyka poddanych:

Zarejestrowanch: 4,655
w tym:
Padyszach: 1
Doradców Dywanu: 0
Obywateli: 4654

NOWI REKRUCI W SERWISIE to:

Ostatni zarejestrowany: Oatostere

WITAMY W SZEREGACH !

Wizytujesz Nas z...

Twój numer IP to: 54.83.228.89

Twoja nazwa Hosta to: ec2-54-83-228-89.compute-1.amazonaws.com
 
Polecane Serwisy !
 
Ciekawe Strony Top 5
WOJNA OBRONNA 1939 65535
PANZERWAFFE 65535
PANZER 65535
KRIEGSMARINE 65535
TWISSPAGE 65535

Inne ciekawe strony
 
Książnica - Książki
SERWIS IMPERIUM OSMAŃSKIE POLECA !!! :

CHOCIM 1673



CECORA 1620


oraz inne książki związane
z tematyką Imperium

Zobacz krótkie opisy
Recenzje
Księgarnie online:
Wydawnictwo
Wydawnictwo
Wydawnictwo
 
Biuletyn - Nowości
Tylko dla zarejestrowanych !
 
Copyright © 2005-2009 ® Home Page - Dywan i Wielka Porta.
Wszelkie prawa zastrzeżone! Wszelkie kopiowanie bez zgody wzbronione !
Styles and Theme modified by: Darkol