Artykuły zamieszczone i dostępne w serwisie IMPERIUM OSMAŃSKIE były już czytane lub też tylko przeglądane aż 286864 razy!
Serwisy Historyczne
Jeżeli serwis ten jest warty uwagi i godny polecenia, to wypromuj go na powyższych top listach stron www.
Ranking - Zagłosuj !!!
Zasoby Serwisu
Zarejestrowanych:
993
Dodanych Komentarzy:
27
Ilość Newsów:
47
Kategorii Artykułów:
10
Ilość Artykułów:
35
Foto Albumów:
2
Ilość Zdjęć:
50
Kategorii Linków:
8
Ilość Linków:
22
Kategorii Download:
4
Plików w Download:
9
Krótko o serwisie
Serwis zahaczony o serwer :
Najlepiej serwis przeglądać w rozdzielczości ekranu wynoszącej 1024x768
Trucizna dla spamu !!!
Premiera serwisu w sieci miała miejsce w dniu: 25.01.2005
Rocznice Serwisu
Pozostało jeszcze tylko ...
... do już siódmych naszych urodzin.
Prenumerata !!!
Dopisz do listy
Usuń z listy
Polsko-Tureckie wojny
Wojna 1672-1676
Wzrost dążeń ekspansywnych, jaki nastąpił w Turcji w drugiej połowie XVII w., doprowadził do nowej wojny. Jej bezpośrednią przyczyną były działania polskie na Ukrainie przeciw Tatarom i hetmanowi kozackiemu P. Doroszence, który już w 1666 r. uznał zwierzchnictwo Turcji.
Początkowo Turcy zajęci walką z cesarstwem i Wenecją skierowali do walki z Polską Tatarów, w 1672 r. zaś wystąpili z całą potęgą pod pretekstem pomocy dla Doroszenki. W sierpniu liczna armia turecka pod wodzą sułtana Mehmeda IV i wielkiego wezyra Ahmeda Köprülü wkroczyła na Podole. Najazd turecki zastał Polskę pogrążoną w walce wewnętrznej między szlachtą popierającą króla Michała Korybuta i zwalczającą go grupą magnatów; kraj nie był przygotowany do odparcia najazdu.
Turcy oblegli i zdobyli Kamieniec Podolski, następnie ruszyli na Lwów, który oblegli 20.09. Jednocześnie Tatarzy pustoszyli kraj między Sanem, Wieprzem i Bugiem; w październiku zostali rozbici przez hetmana Jana Sobieskiego. Traktatem buczackim z października 1672 r. Polska odstąpiła Turcji Podole z Kamieńcem i część prawobrzeżnej Ukrainy oraz zobowiązała się płacić Turkom haracz.
Sejm nie ratyfikował tego układu. W 1673 r. zwiększone nowymi zaciągami wojsko polskie przeszło do ofensywy. 11.11.1673 r. Sobieski odniósł nad armią turecką wielkie zwycięstwo pod Chocimiem i zamierzał opanować całą Mołdawię, wskutek jednak warcholstwa hetmana M. Paca i dezercji w wojsku zajął tylko Jassy, z których wkrótce wycofał się pod naciskiem Tatarów.
W 1674 roku Turcy skierowali swe główne uderzenie przeciw Rosji. Korzystając z tego Polacy podjęli nową ofensywę. Od jesieni 1674 do wiosny 1675 roku opanowali w walkach z Tatarami całą prawobrzeżną część Ukrainy, na co Turcy odpowiedzieli nową ofensywą w czerwcu 1675 roku. Król Jan III Sobieski odparłszy najazd Tatarów na Lwów pod Lesienicami, ruszył na odsiecz obleganej przez Turków Trembowli. Armia turecka wycofała się za Dniestr.
W sierpniu 1676 r. liczne wojska turecko-tatarskie wkroczyły znów na Pokucie, zmierzając w ogólnym kierunku na Stanisławów. Jan Sobieski po starciu z Tatarami pod Wojniłowem stawił opór wojskom turecko-tatarskim w ufortyfikowanym obozie pod Żurawnem, gdzie zawarto kolejny traktat pokojowy (17.10.1676), w którym Polska zatwierdziła nabytki terytorialne Turcji uzyskane w 1672 roku.
Wojna 1683-1699 - Kampania wiedeńska
(w ramach wojny Ligii Świętej z Turcją)
Ostatnia z wojen, w których Turcja zagroziła poważnie Europie. W lipcu 1682 roku przywódca węgierskiego powstania skierowanemu przeciwko Austrii, Imre Tököly, uznał zwierzchnictwo Turcji, co stało się bezpośrednią przyczyną wybuchu wojny austriacko-tureckiej.
Wiosną 1683 roku Turcy skoncentrowali swe siły pod Adrianopolem i przez Serbię i Węgry ruszyli na Wiedeń. 14.07. oblegli stolicę Austrii. Cesarz Leopold I zwrócił się o pomoc do księstw niemieckich i Polski, z którą 31.03. zawarł sojusz przeciw Turcji. Na wieść o oblężeniu Wiednia król Jan III Sobieski zmobilizował pod Krakowem wojska koronne (ok. 27.000 ludzi) i pozostawiwszy na Podolu kilka tysięcy jazdy i kozaków ruszył, nie czekając na nadejście wojsk litewskich, na odsiecz Wiedna.
Wyprawa ta zapoczątkowała tym samym ostatnią wojnę polsko-turecką. W początkach września armia polska połączyła swe siły z wojskami niemiecko-cesarskimi, nad którymi naczelne dowództwo przejął Jan III Sobieski. 12.09.1683 r. armia turecka została rozbita przez połączone siły polsko-austriackio-niemieckie w wielkiej bitwie pod Wiedniem.
W toku dalszych działań wojennych wojska państw sprzymierzonych odniosły kolejne spore zwycięstwo odniesione w bitwie pod Parkanami - 09.10.1683. 05.03.1684 roku Polska, Austria, papież oraz Wenecja zawarły przeciwko Turcji przymierze (Liga Święta), do której dołączyła nieco poźniej i Rosja. więcej informacji... >>> Na odsiecz Wiedniowi oraz dodatkowe informacje w tym temacie... >>> Diariusz medyczny z wyprawy wiedeńskiej
Wyprawy mołdawskie Sobieskiego (1685, 1686, 1691)
Polskie działania wojskowe w ramach trwającej wojny Ligii Świętej z Turcją. Po wielkiej wiktorii wiedeńskiej Jan Sobieski planował szeroko zakrojoną ofensywę sprzymierzonych przeciw Turcji: wojsko polskie miało przez Mołdawię dotrzeć do Dunaju i spotkać się w Bułgarii z armiami austriackimi nacierającymi przez Węgry, by następnie wspólnie uderzyć na Stanbuł (Konstantynopol), który od morza miała zaatakować flota wenecka. Plany współdziałania nie doszły do skutku, wobec czego Sobieski zamierzał ograniczyć się do zajęcia Mołdawii w celu przerwania dowozu żywności dla załogi tureckiej w Kamiencu Podolskim. Podjęta w 1685 r. wyprawa pod dowództwem hetmana, St. Jabłonowskiego wskutek słabych sił dotarła tylko do jeziora Bojan, skąd wycofała się w walkach z Tatarami.
W 1686 r. Sobieski skoncentrował ok. 40.000 ludzi i pozostawiwszy kilka tysięcy dla blokady Kamieńca, 21.07. ruszył w głąb Mołdawii, licząc na poparcie tamtejszej ludności. 14.08. wojsko polskie dotarło do Cecory i zajęło Jassy; gdy hospodar mołdawski uchylił się od współdziałania, podjęto dalszy marsz na Budziak w celu zniszczenia osiedli tatarskich, wobec jednak trudności terenowych skierowało się 25.08. ku Dunajowi, dotarło pod Werycę i tu 2.09. zrezygnowało z dalszego marszu. Tatarzy, unikając większego starcia, niepokoili nieustannie maszerującą armię, palili stepy, zagrozili też przerwaniem komunikacji z krajem. 01.10. wojsko polskie wróciło do kraju. Wyprawa zamiast korzyści przyniosła znaczne straty.W latach 1687- 1690 Polacy ograniczali się do bezskutecznych prób zdobycia Kamieńca i jego blokady.
Nową wyprawę do Mołdawii podjął Sobieski w 1691 roku z mniejszymi siłami (28.000 ludzi); 19.08. pod Peresytą stoczył zwycięską bitwę z eskortującymi transport do Kamieńca Turkami i Tatarami, którzy wycofali się, stosując podobną taktykę jak w 1686 r. Gdy zawiodło współdziałanie Austriaków z Siedmiogrodu, wojsko polskie rozpoczęło odwrót. Trwałą korzyścią tej wyprawy było opanowanie kilku umocnionych nad Dniestrem i w Mołdawii. Ostatnim akordem zmagań polsko-tureckich było zawarcie pokoju w Karłowicach (26.01.1699 r.), który przyniósł Polsce zwrot terytoriów utraconych w 1672 roku (Podole z Kamieńcem i część Ukrainy).
Info techniczne
DZIAŁY GŁÓWNE
W 1674 roku Turcy skierowali swe główne uderzenie przeciw Rosji. Korzystając z tego Polacy podjęli nową ofensywę. Od jesieni 1674 do wiosny 1675 roku opanowali w walkach z Tatarami całą prawobrzeżną część Ukrainy, na co Turcy odpowiedzieli nową ofensywą w czerwcu 1675 roku. Król Jan III Sobieski odparłszy najazd Tatarów na Lwów pod Lesienicami, ruszył na odsiecz obleganej przez Turków Trembowli. Armia turecka wycofała się za Dniestr.
