Artykuły zamieszczone i dostępne w serwisie IMPERIUM OSMAŃSKIE były już czytane lub też tylko przeglądane aż 285445 razy!
Serwisy Historyczne
Jeżeli serwis ten jest warty uwagi i godny polecenia, to wypromuj go na powyższych top listach stron www.
Ranking - Zagłosuj !!!
Zasoby Serwisu
Zarejestrowanych:
806
Dodanych Komentarzy:
27
Ilość Newsów:
47
Kategorii Artykułów:
10
Ilość Artykułów:
35
Foto Albumów:
2
Ilość Zdjęć:
50
Kategorii Linków:
8
Ilość Linków:
22
Kategorii Download:
4
Plików w Download:
9
Krótko o serwisie
Serwis zahaczony o serwer :
Najlepiej serwis przeglądać w rozdzielczości ekranu wynoszącej 1024x768
Trucizna dla spamu !!!
Premiera serwisu w sieci miała miejsce w dniu: 25.01.2005
Rocznice Serwisu
Pozostało jeszcze tylko ...
... do już siódmych naszych urodzin.
Prenumerata !!!
Dopisz do listy
Usuń z listy
Polsko-Tureckie bitwy
Chocim - w pd.-zach. części Ukrainy, nad Dniestrem
I. bitwa (02.09 - 09.10.1621) - wojna polsko-turecka (1620-1621)
Siły polsko-kozackie: wojska polskie - ok. 30.000 żołnierzy (18.000 jazdy, 12.000 piechoty), dca hetman Jan Karol Chodkiewicz; wojska kozackie - ok. 25.000 piechoty, dca hetman kozacki Piotr Konaszewicz-Sahajdczany; artyleria: 50 dział. Ogólne naczelne dowództwo nad całością wojsk: hetman wielki litewski J.K. Chodkiewicz. Siły turecko-tatarskie:
Łącznie ok. 100.000 żołnierzy, 62 działa (w tym: 15.000 Tatarów, 5.000 Mołdawian, 6.000 Wołochów), dca: sułtan Osman II i wielki wezyr: Husejn Pasza.
Rzeczpospolita zaniepokojona klęską pod Cecorą wystawiła do wojny z Turcją nową armię, której dowództwo powierzono hetmanowi litewskiemu J.K. Chodkiewiczowi. Połączona armia polsko-kozacka (55.000) skoncentrowała się pod Chocimiem.
Chodkiewicz pod osłoną konnych patroli przystąpił 20.08. do umacniania przedmościa chocimskiego trzema obozami. Obóz sił głównych osłonięty był łańcuchem szańców, z zamkiem chocimskim na tyle, otoczonym ciągłym wałem w kształcie półksiężyca, opierającym się z obu stron o Dniestr.
W lewo znajdował się obóz Kozaków, nieco z przodu obóz lisowczyków. Obrona umocnień sił głównych dzieliła się na 3 odcinki: prawy - regimentarza St. Lubomirskiego, centralny - królewicza Władysława i lewy - hetmana J.K. Chodkiewicza. Wydzielono też odwód.
Już 31.08. jazda turecka straży przedniej uderzyła na Kozaków chcąc odciąć ich od sił polskich. 02.09. nadciągnęły siły główne armii turecko-tatarskiej. Piechota turecka pod osłoną dział zaatakowała słabo jeszcze umocniony obóz kozacki. Kozacy wsparci piechotą i jazdą polską odparli atak. Także odparty został atak 03.09. na odcinek Lubomirskiego.
04.09. Turcy ponowili szturm na obóz Kozaków, ale Polacy znów pospieszyli im z pomocą, atak odpatro, zdobywając i niszcząc wiele dział. Tymczasem Tatarzy przeprawili się wpław przez Dniestr i odcięli dowóz żywności z Kamieńca. 07.09. Turcy znienacka wtargnęli na odcinek Lubomirskiego, ale polski kontratak odrzucił ich, a wieczorem odparte zostało ogniem piechoty i szarżą husarii ogólne natarcie.
Do 14.09. Turcy zbudowali prowizoryczny most na Dniestrze, tym samym przerywając komunikację z Kamieńcem, przeprawili na północny brzeg część dział i zaczęli ostrzał obozu kozackiego od tyłu, a 15.09. ogólny atak turecki odparto ogniem piechoty i artylerii. 23.09. w przeddzień swojej śmierci, Chodkiewicz przekazał dowództwo Lubomirskiemu.
Brak żywności, paszy, amunicji oraz dezercja coraz bardziej pogarszały położenie obrońców. 25.09., gdy Lubomirski skracał linie obronne, Turcy znów uderzyli i ponownie zostali odparci. 28.09. siły tureckie przeprowadziły kolejny, ostatni szturm na pozycje oblężonych, który i tym razem został odparty.
Obie strony były wyczerpane i zgodziły się na rokowania, w wyniku których 09.10. Polska uznała władzę zwierzchnią Turcji nad Mołdawią. 10.10., następnego dnia po zakończeniu rokowań, Turcy rozpoczęli odwrót. Obrona Chocimia była największą w dziejach dawnej Polski operacją obronną, największą wojną pozycyjną tamtych czasów w Europie.
Straty polsko-kozackie: ok. 7.400 żołnierzy polskich (w tym ok. 5.000 zabitych i zmarłych z ran); ok. 6.000 Kozaków (w tym ok. 4.500 zabitych i zmarłych z ran). Straty turecko-tatarskie: łącznie ok. 40.000 (w tym: 14.000 zabitych i 14.000 zmarłych wskutek ran i chorób)
II. bitwa (10/11.11.1673) - wojna polsko-turecka (1672-1676)
Siły polsko-litewskie: łącznie ok. 30.000 żołnierzy, 65 dział (15.000 jazdy, w tym 1.700 husarii, 15.000 piechoty), dca hetman wielki koronny, Jan Sobieski. Siły tureckie: około 30.000 żołnierzy, 50 dział (w tym ok. 20.000 piechoty), dca bejlerbej Sylistrii, Husejn Pasza
Na początku lipca Husejn pasza wraz z wojskami swojej prowincji zajął dawny warowntobóz polski pod Chocimiem na prawym brzegu Dniestru, którego tyły osłaniała rzeka. Most zapewniał mu komunikację z Kamieńcem i zabezpieczał ewentualny odwrót.
Stopniowo jego oddziały wzmacniano. Jednocześnie w pobliskim Kamieńcu Podolskim stanął silny, 10.000 garnizon pod wodzą Halila paszy. Oczekiwano także na przybycie posiłków (ok. 8.000) prowadzonych z południa przez bejlerbeja Aleppo (dziś Haleb w Syrii) Kapłana Mustafę Paszę.
Tymczasem siły polskie pod Janem Sobieskim przeprawiły się na prawy brzeg Dniestru i połączyły się z wojskiem litewskim. Dodatkowo do tych sił dołączyło kilka tysięcy Mołdawian. 09.11. armia Sobieskiego dotarła do Chocimia, a następnego dnia, pod osłoną ognia artylerii, zajęła pozycję naprzeciwko tureckiego obozu, opierając skrzydła półkolem o Dniestr.
W pierwszym rzucie stanęła piechota, w drugim jazda. Pierwsza próba szturmu nie powiodła się; piechota z prawego skrzydła wdarła się na szańce, ale została odrzucona przez Turków. Przez całą noc Sobieski trzymał wojsko w szyku bojowym, a działa prowadziły ciągły ogień. Zimna noc wyczerpała Turków. Rankiem 11.11. wojsko polskie ruszyło do natarcia na całym froncie.
Piechota prawego skrzydła ponownie wdarła się na szańce i zaczęła przygotowywać przejścia dla jazdy, lecz atak jazdy tureckiej znów ją odparł. Kontrnatarcie Turków odparła jazda polska. Wkrótce nastąpił generalny atak Polaków i piechota wdarła się do obozu tureckiego na całej długości wałów, a prawe skrzydło zagroziło jedynej drodze odwrotu Turków przez most, co spowodowało, że rzucili się oni do ucieczki, w czasie której most się załamał.
Armia turecka została całkowicie rozbita, a jej niedobitki były ścigane przez lekką jazdę polską i mołdawską. 13.11. poddał się zamek chocimski wraz z częścią ocalałych niedobitków z bitwy, którzy w jego murach znaleźli schronienie. Na wiadomość o klęsce Turków Mustafa Kapłan pasza wycofał się czym prędzej spod Cecory.
Zwycięskie wojska Rzeczypospolitej wkroczyły w głąb Mołdawii, ale z powodu pustek w skarbie i odejścia Litwinów musiały niebawem się wycofać. Wspaniała wiktoria chocimska nie została wykorzystana militarnie, ani politycznie, przesądziła jednak o wyborze na tron Jana Sobieskiego.
Straty polsko-litewskie: ok. 1.500 zabitych. Straty tureckie: ok. 20.000 zabitych (w tym: 8.000 janczarów i 8.000 spahisów)
Info techniczne
DZIAŁY GŁÓWNE
Rzeczpospolita zaniepokojona klęską pod Cecorą wystawiła do wojny z Turcją nową armię, której dowództwo powierzono hetmanowi litewskiemu J.K. Chodkiewiczowi. Połączona armia polsko-kozacka (55.000) skoncentrowała się pod Chocimiem.
Już 31.08. jazda turecka straży przedniej uderzyła na Kozaków chcąc odciąć ich od sił polskich. 02.09. nadciągnęły siły główne armii turecko-tatarskiej. Piechota turecka pod osłoną dział zaatakowała słabo jeszcze umocniony obóz kozacki. Kozacy wsparci piechotą i jazdą polską odparli atak. Także odparty został atak 03.09. na odcinek Lubomirskiego.
Brak żywności, paszy, amunicji oraz dezercja coraz bardziej pogarszały położenie obrońców. 25.09., gdy Lubomirski skracał linie obronne, Turcy znów uderzyli i ponownie zostali odparci. 28.09. siły tureckie przeprowadziły kolejny, ostatni szturm na pozycje oblężonych, który i tym razem został odparty.
Na początku lipca Husejn pasza wraz z wojskami swojej prowincji zajął dawny warowntobóz polski pod Chocimiem na prawym brzegu Dniestru, którego tyły osłaniała rzeka. Most zapewniał mu komunikację z Kamieńcem i zabezpieczał ewentualny odwrót.
